'Aardappelen, in kleuren en vormen die wij niet kennen'

20-04-2017
Miranda De Laere

DAG 2: LIMA-ANDAHUAYLAS

 
Vanmorgen werden we om al 7u verwacht aan de ontbijttafel, met ingepakte bagage. Verspreid over kleine tafeltjes kregen we zachte broodjes voorgeschoteld, met marmelade, vers vruchtensap, meloen en koffie of thee. De meesten van ons hadden prima geslapen in hun eerste bed op Peruaanse bodem.
 

Er heerste een gezellige sfeer, met gedempte stemmen. Het kleine hotel, gelegen in de wijk Miraflores, oogde erg charmant: overal waren bloeiende planten en zithoekjes uitgestrooid, aangekleed met kleine prullaria. Ondertussen wisselde onze gids Delphine onze euro's  en dollars voor Peruaanse  soles. Daarvoor spreek je een officiële wisselaar aan op een straathoek. Leuk om het spel van het onderhandelen voor het eerst mee te maken! Delphine scoorde uiteindelijk een koers van 3,40 soles voor één euro. 
 
Waar was iedereen?
 
Met een huurbusje probeerden we daarna het historische centrum van Lima te bereiken. Wat een gekkenhuis onderweg: propvolle wegen, assertieve chauffeurs, bumperkleven, mini-taxi's op de voetpaden en onophoudelijk getoeter... Je geduld wordt hier aardig op de proef gesteld! 
 
De centrale Plaza Mayor bleek verrassend leeg; waar was Iedereen? En wat deden al die oproerpolitieagenten in het straatbeeld? Bleek dat Lima centrum die namiddag een politieke manifestatie verwachtte. De toegangswegen naar de Plaza werden stelselmatig afgezet. We lieten het niet aan ons hart komen en werden gegi
dst door Anny, een jonge studente toerisme langs de vele kerken, die Lima rijk is.

 
Meest beklijvend was de barokke San Pedro-kerk met zijn tientallen metershoge overdadig uitgewerkte altaren. Onze groep mocht ook een kijkje nemen in de indrukwekkende sacristie waar verschillende beroemde jezuïeten het plafond sierden. Bleek dat deze ruimte toegang verschafte aan nog een kerk én een grote kapel! We sloten onze verkenning af aan de oever van de Rimac-rivier met het proeven van het nationale aperitief van Peru: pisco sour. Best te genieten. ;-)
 
Nog nooit gezien
 
Daarna ploegde ons busje weer door het hectische verkeer op weg naar ons middagmaal in een andere barrio van Lima, Santa Anita. Het straatbeeld verarmde: onafgewerkte huizen, traliewerk voor elk raam en deur, afval overal en opwaaiend stof. Het contrast met de hartelijke glimlach van de uitbaters van het restaurantje maakte veel goed.
 
We werden hier hartelijk ontvangen bij de broer van Elsa, de dame die voor ons al twee keer chuño klaarmaakte in Vlaanderen. De kip met friet smaakte ons en we proefden ook de zoete dranken die de Peruanen er graag bij drinken: fluogele Inca Cola en de paarse chicha morada, een frisdrank op basis van donkere maïs. 
 
Meteen daarna trokken we met Elsa's schoonzus naar een enorme groothandelmarkt in groenten en fruit. Voor ons oog rolde zich een tapijt uit van producten die wij niet of amper kennen of waarvan het formaat ons compleet onbekend is! Speciaal was de afdeling met papas, aardappelen in allerhande vormen en kleuren en variëteiten die wij niet kennen. Het mag duidelijk zijn: Peru is de bakermat van de aardappel.
 
Luxebus met nukken
 
Na nieuw gewriemel door het drukke verkeer stapten we uit bij de busfirma die met slaapbussen Lima verbindt met het binnenland. Voor ons had Delphine de bovenverdieping gereserveerd van de dubbeldekker-slaapbus. Zo'n type bus kenden we niet: ruimere zetels dan in het vliegtuig of zelfs in de bioscoop, die bijna volledig plat kunnen, slechts drie zetels per rij, met de gang er tussen en eten op de bus. Het klonk alvast veelbelovend, want we hadden een reis van 16u non-stop voor de boeg.
 
Helaas liep ons vertrek stevige vertraging op: de batterij van de luxebus had nukken en moest vervangen worden. Dat duurde wel even. We moesten zelfs onze spullen weer van de bus halen om een vervangbus te nemen, maar uiteindelijk kregen ze het euvel toch nog verholpen. 
 
De rest van de rit werd een gevecht met het landschap: we stegen meer dan 3.000m in één nacht, op minder comfortabele wegen. We werden urenlang dooreen geschud, alsof het geen bus maar een schip betrof. Slapen lukte niet meteen, in stukken en beetjes dan maar hé. Hier en daar kwamen er pilletjes tegen reisziekte boven. Maar anderzijds... urenlang werden we getrakteerd op fantastische landschappen in het Andesgebergte...dat maakt het allemaal waard!
 
Uiteindelijk kwamen we om 12u 's middags aan in het hotel in Andahuaylas, waar we ons eindelijk konden verfrissen. Op naar het namiddagprogramma...