'Bij elke hak groeit ons respect'

23-04-2017
Kurt Vermet

DAG 5: KISHUARÁ

Onze eerste overnachting in Kishuará heeft duidelijke sporen nagelaten: een hard bed, geen verwarming en wat schroom om je op te frissen... we beginnen allemaal met aardig wat wallen onder de ogen aan dag 5 van onze droomreis.
 
Écht inleefprogramma
 
Niet getreurd, bij onze vrienden van Coopagros worden we hartelijk verwelkomd met een warme ontbijtmaaltijd: tonijn, rijst, tomaat, ajuin en broodjes. De warme kop die we erbij krijgen, is een aftreksel van 7 granen en heeft de smaak van sojamelk. 
 
Manager Germán arriveert met twinkelende oogjes: hij heeft vandaag een écht inleefprogramma in petto. Dat belooft! We verzamelen voor het kantoor van Coopagros, waar we eerst nog een petje krijgen aangemeten. Nu horen we er echt bij.  :-)
 
We krijgen al snel het gezelschap van een15-tal leden van Coopagros, waarmee we samen in de laadbak van de kleine vrachtwagen stappen. Onderweg houden we halt om de stevig gevulde zak aardappelen met zijn allen te wassen in een vrolijk kabbelend bergriviertje. Wat een kleuren kwamen tevoorschijn van deze papa nativas! Kishuará heeft haar titel als hoofdstad van de aardappel niet gestolen.
 
Reusachtige condor
 
Na een flink stuk aangelegde weg, volgt een nog langer stuk off road vooraleer we halt houden en alle spullen kunnen uitladen. Er volgt nóg een stuk, te voet deze keer... een lange, pittige klim vooraleer we aankomen bij onze akker op bijna 4.000 meter hoog. Hier mogen we de handen uit de mouwen steken, eerst nog even happen naar een portie lucht.  ;-)
 
Ondertussen worden we verrast door een uniek beeld: een reusachtige condor, hét symbool van de Andes, komt boven ons hoofd cirkelen! Ook de mensen van Coopagros acteren opgewonden. Dit tafereel is dus ook voor hen geen dagelijkse koest. Wauw!
 
Bergen respect
 
De helling die onder onze voeten ligt, moet vandaag veranderen in een netjes geploegde akker. Geen sinecure op die hoogte én op een helling van wel 30 graden... Eerst brengt de voorzitter van Coopagros zijn offer aan de aarde, door de fijnste cocabladen uit zijn heupzakje te vissen en die in alle windrichtingen te verstrooien. Daarna begraaft hij het pakje in de grond en geeft hij het sein dat de ploeg aan de slag kan. De mannen dalen eerst een stuk af en beginnen dan op één lijn de bovenste laag om te hakken met hun pico, een soort kruising tussen een hak en een houweel. 
 
Het duurt niet lang of wij zijn aan de beurt...amaai, wat is dit afzien! Je hapt constant naar adem en je voeten wegen twee keer zo zwaar. We wisselen elkaar zoveel als mogelijk af, maar het wordt een ware uitputtingsslag. Ook voor onze meisjes, want die zijn samen met de vrouwen van Coopagros aan een gelijkaardig stuk begonnen.
 
Doseren, dat is de boodschap...maar bij elke hak groeit ons respect voor het harde labeur dat deze taaie nakomelingen van de Chanka's elke dag verrichten. Niet een paar uur zoals wij, maar een hele werkdag lang.
 
Wanneer we eindelijk aan de vooropgestelde lijn geraken, beginnen we aan de afdaling waar ons middagmaal wacht: de inheemse aardappelen. We krijgen zeven soorten papas aangeboden op de manier van de campesinos: op een zeil, vergezeld door bassins met verse kaas en potjes met peterseliesaus. Ook chuño's worden ons aangeboden. Het heeft iets surrealistisch: met 30 mensen op de bergrand middagmalen met een panoramisch uitzicht dat je met verstomming slaat... dit is iets wat je in België met geen geld van de wereld kan kopen.  ;-)
 
Tijd voor cadeautjes
 
Daarna dalen we af op de geheel eigen manier van onze gastheren: volg de weg niet, maar loop zigzag langs de bergflank naar beneden. Met zicht op een soort theater houden we halt. Een idyllische plaats om een gesprek te beginnen met de locals. We wisselen onze manieren van leven en samenleven uit aan elkaar via vraagstelling. Delphine, onze gids van Trias, heeft het druk met vertalen!
 
's Avonds stellen onze leerlingen het project van de vrieskamer voor aan de leden van Coopagros. De sfeer is gemoedelijk en de leerlingen kunnen meer brengen dan alleen het verhaal van hun geïntegreerde proef.
 
Ze worden ook bevraagd over hun thuis, hun school en hun manier van leven. Er worden afspraken gemaakt om de communicatie levendig te houden via Facebook en e-mail. Tenslotte bedankten de leerlingen de boerenfamilies van Coopagros uitgebreid en delen ze de cadeautjes uit van thuis, samen met de lading fleeces van sponsor Agristo.
 
Het avondmaal is nu nog een verrassing...tot morgen!