Een leerrijke dag

03-03-2019
Rebecca Schoeters

Of ze gisteren ‘met de kippen op stok zijn gegaan’, weet ik niet. Maar vanochtend waren Silvia, Blanca, Yesenia en Marleny alvast heel vroeg uit de veren. Om 8u ’s morgens werden ze immers verwacht aan het kippenkraam ‘Het Gouden Haantje’ op de zaterdagmarkt in Knokke. Geen kippenkraam zoals er 13 in een dozijn zijn, maar het walhalla voor liefhebbers van gevogelte: Geert Vermeulen is reeds de derde generatie in het vak en biedt maar liefst 12 verschillende (!) soorten kippen aan. Van bio exemplaren met vrije uitloop tot Poules de Bresse, je vindt het allemaal uitgestald naast tal van andere eigen verse bereidingen. Voor Marleny in het bijzonder was het een super inspirerende start van de dag.

Het verbaast dan ook niet echt dat het bezoek een beetje uitloopt en we met enige vertraging aan ons programma in Izegem starten. Daar staan een bezoek aan Eperon d’Or (Schoen- en borstelmuseum) en het atelier van schoenontwerper Christian Bincquet gepland. In het schoenmuseum zijn we enorm gecharmeerd door de moeite die gids Jimmy Dupont zich heeft getroost om alle vaktermen vooraf in het Spaans te vertalen. Zijn enthousiasme is onstuitbaar en hij vertelt honderduit over de onstaansgeschiedenis van de schoenindustrie in Izegem en de rol van de famillie Vandommele hierin. Het hele relaas hier uit de doeken doen zou ons hier te ver leiden. Maar leuke weetjes zijn alvast dat Izegem in de jaren ’30 wereldberoemd was voor zijn schoenen, dat  1/3de van alle schoenen die toen in Vlaanderen werden gemaakt hier gemaakt werden en dat er in de jaren ’50 wel 120 schoenfabrieken actief waren! Wie het hele verhaal graag in detail hoort, kan ik alleen maar een bezoekje naar Izegem aanraden. Menig vrouwenhart zal vast sneller slaan bij het zien van de prachtige exemplaren die uitgestald staan in het museum en dit was ook het geval bij ons gezelschap. Vooral Yesenia kwam ogen tekort en vroeg de gids het hemd van het lijf toen we aanbelanden in de museumzaal over het proces van handgemaakte schoenen.

Hoewel we gerust nog wat langer in het museum hadden kunnen blijven, namen we na dik anderhalf uur toch afscheid van gids Jimmy om richting het atelier van Christian Bincquet te gaan. Christian is al 26 jaar aan de slag als ontwerper van zowel schoenen voor gerenommeerde modehuizen als volledig op maat gemaakte orthopedische schoenen. Daarnaast geeft hij ook opleidingen voor Syntra én bereidt hij volop de opening van een eigen winkel voor. Hij is dus de geknipte persoon om Yesenia en de anderen de kneepjes van het vak te tonen. We voelen ons vereerd dat we een blik achter de schermen krijgen en zijn allemaal onder de indruk van zijn vakmanschap en het hele proces dat doorlopen wordt tussen initieel idee en uiteindelijk ontwerp én schoen. ‘Geef een vrouw de juiste schoen en ze kan de wereld veroveren’ … wij zijn er rotsvast van overtuigd dat je bij Christian moet zijn om die juiste schoen te ontwerpen.

Ook hier vliegt de tijd voorbij, maar onze rammelende magen maken wel heel erg duidelijk dat de klok genadeloos verder tikt. Hoog tijd dus om een hapje te gaan eten. Terwijl we wachten op onze pizza’s en pasta’s benut Lieve Droogmans, voorzitster van Markant, de wachttijd om de finalistes een laatste attentie namens Markant te geven. Ze zijn enorm in hun nopjes met de ingekaderde foto van henzelf mét de koningin tijdens de WOMED Award Zuid – uitreiking. Wat Lieve niet wist, is dat de vrijwilligers van de Markant-Trias werkgroep ook voor haar een attentie voorzien hebben. Ook zij ontvangt een mooie ingekaderde foto als bedankje voor haar 8 jaar inzet als o.m. voorzitster van de jury WOMED Award Zuid. En great minds think alike, want ook Blanca, Yesenia en Marleny hebben nog een kleine verrassing in petto: een mooi indigo handtas en lekker El Salvadoraanse koffie.

Na deze intensieve voormiddag rest ons nog wat tijd voor ontspanning en we trekken met een beperkte delegatie naar Brugge voor een portie erfgoed én ‘de toerist uithangen’ (lees: typische souvenirtjes voor het thuisfront kopen en heerlijk smikkelen van wafels, pralines en kletskoppen). Gelukkig kent werkgroeplid Marianne Brugge binnenste buiten en toont ze ons de hotspots én ook de minder toeristische plekjes die nog heerlijk ongerept en authentiek aanvoelen. Onze El Salvadoraanse gasten vallen als een blok voor de charmes van Brugge en hun enthousiasme is aanstekelijk en hartverwarmend op deze frisse maartse dag.

We zullen hen missen. Maar gelukkig moeten we vanavond nog geen definitief afscheid nemen. Hasta mañana chicas!