Mythische apotheose op de Macchu Picchu

27-04-2017
Kurt Vermet

Dag 9: De finale

Ai, dat doet pijn: om 3u30 loopt de wekker af... vanuit een scheve ooghoek zie ik hoe dertien bruine kartonnen zakjes elkaar overeind houden. Het ontbijt kan de dag niet echt op gang trekken. Wanneer we om 4u45 vertrekken naar het busstation regent het. Verkleumd koekeloeren we nog een uur lang op het trottoir, met een kleine honderd wachtenden vóór ons op de eerste bus naar Macchu Picchu...niet bepaald een droomstart.
 
Eenmaal de toeristentrein zich op gang trekt, schikt iedereen zich in zijn of haar lot. Oké, gisteren hadden we ons voor het eerst vergaapt aan de werelderfgoedsite van Macchu Picchu, onder een stralende zon. Dat kon niet elke dag lukken?! Terwijl de bus tussen de bomen naar boven hobbelt, beseffen we dat de schitterende zonsopgang vandaag met zekerheid...de mist ingaat.
 
Wolkendans
 
Het humeur van onze gids Wilberth, roepnaam 'Yawar', is echter onverwoestbaar. Energiek loodst hij ons door de steeds groeiende massa aan de ingang, tot aan het eerste panoramische uitkijkpunt. Voor ons oog ontrolt zich een mysterieus schouwspel: wolkensluiers verhullen de gebouwen en terrassen om ons heen, om ze dan even los te laten en ze daarna opnieuw te omhelzen. Geen moment houdt deze dans op, terwijl de zon uit alle macht probeert door dit wolkendek te priemen, nu hier dichtbij, dan weer meters verder hogerop en terug.
 
Het weer kan de pret niet drukken: Yawar legt ons uit hoe de Macchu Picchu in 1911 ontdekt werd door de archeoloog Bingham. Die botste tijdens een geïmproviseerde ontdekkingstocht op een bewoonde, stenen hut en enkele aangeplante terassen, midden in het woud.
 
De oude campesin die er woonde, had geen tijd voor hem, maar wilde wel zijn zoon van elf jaar mee naar boven op de berg sturen. Voor zijn ogen ontrolde zich toen het fascinerende beeld van een compleet overwoekerde, grote Incastad. Het mytische Macchu Picchu was herboren!
 
Collectors item
 
De daaropvolgende rondleiding van anderhalfuur brengt ons via een cirkelvormig traject bij de meest tot de verbeelding sprekende locaties. De gids schenkt extra aandacht aan de architecturale en bouwtechnische technieken van bouwmeesters. Vooral hoe de Inca's enorme stenen handmatig bewerkten en naadloos in elkaar lieten passen, spreekt tot de verbeelding.
 
Bovendien is elk gebouw opgetrokken met naar binnen oplopende muren. Zo konden de gebouwen 'in spreidstand' de schokken van de aardbevingen aan. Daarnaast schetst Yawar ook het beeld van de Inca, de oppermachtige heerser van het gigantische rijk dat zich duizend km ten noorden én ten zuiden uitstrekte van de hoofdstad Cuzco. 
 
Opnieuw buiten de muren krijgt iedereen de felbegeerde Macchu Picchu-stempel in zijn internationale pas gestempeld: een collectors item.  
 
Laatste beklimming
 
Tijd voor de laaste fysieke uitdaging van deze fantastische inleefreis: de beklimming van de berg Macchu Picchu, die boven de archeologische site uittorent. De uitdaging: in twee uur tijd de stenen trappen beklimmen die ons 600 meter hoger zouden brengen naar de top. Vol goede moed gaat iedereen individueel of in kleine groepjes het gevecht aan met de eindeloos hogerop slingerende trap, waarvan geen enkele trede dezelfde is. Scherp, afgerond, kletsnat dan weer droog en vol kiezel, kleine opstap vs (te) grote opstap, smal of breed...er lijkt maar geen einde aan te komen...  
 
Uiteindelijk halen zes leden van de groep op tijd de top. Zij worden getrakteerd op een adembenemend panorama van de heilige Inca-stad, vanuit een totaal ander perspectief dan de klassieke afbeeldingen die je vaak terugvindt op het internet. Op het houten bord staat de hoogte gekerfd: 3.061,28 m...best een aardige prestatie dus!
 
Op de terugweg is er meer tijd om de schitterende bloemen, bomen, vogels en insecten te bewonderen, maar het blijft uitkijken op het verraderlijke pad! Beneden de klim wacht ons nog een fijn schouwspel. Op een hogergelegen terras spelen kleurrijk uitgedoste acteurs verschillende scènes na uit het leven van de Inca, onder begeleiding van live muziek.
 
Home sweet home
 
Aan de voet van de berg wacht ons een afgrijselijk lange rij toeristen op de bussen die ons opnieuw naar Aguas Callientes zouden brengen...verdorie.
 
Maar dat was buiten onze 'grijze vos' Dirk gerekend! Met een handige zet loodst hij de laatste klimmers naar voor in de rij, zodat we twee bussen later al op zoek kunnen naar een gezellig restaurantje voor onze laatste gezamenlijke maaltijd. Er valt immers nog wat te vieren: leerling Gianni wordt uitgerekend vandaag 18 jaar oud: dat konden we niet zomaar laten voorbijgaan.
 
Een heerlijke alpacasteak of dunne lende later, verraste het personeel onze 'nieuwe' volwassene met een heerlijke taart en sierlijke wensen in chocoladeletters! Proficiat, kerel! De resterende vrije tijd kan iedereen invullen met de zoektocht naar de laatste souvenirs voor het thuisfront, want om 18u10 vertrekt onze trein weer richting Ollantaytambo, waar onze bus naar Cuzco wacht.
 
Snel naar bed daarna is de boodschap, want morgen moeten we opnieuw vroeg uit de veren: om 5u brengt het busje ons naar de luchthaven...Home, sweet home!