Versterking van vrouwen en allianties met mannen creëren

15-11-2018
Odrada Heens

Opstaan met fluitende vogels en stralende zon, het kan niet beter. Ons ontbijt: gebakken banaan, een eitje, bruine bonenpuree en een broodje. Het heeft ons gesmaakt.

Om 9u afspraak met Esmeralda, de verantwoordelijke voor gender en inclusie bij Trias in Centraal-Amerika. Op de agenda staat een dialoog rond genderversterking. Esmeralda vertelt dat toen ze 5 was haar tante vermoord werd door haar man. Deze gebeurtenis riep bij Esmeralda veel vragen op en ze zocht naar antwoorden. Daarom studeerde ze sociologie en sloot ze zich aan bij een vrouwenorganisatie, Mélida Anaya Montes. Ze werd op haar 24ste directrice van deze organisatie die nog steeds strijdt voor de rechten van de vrouw.

Ze vertelt dat in 2009 er eindelijk een wetsverandering kwam die ervoor zorgde dat vrouwen mishandelingen en geweld konden aangeven bij de politie. Om meer rechten te verkrijgen en om uit het geweld te komen, moeten vrouwen in El Salvador een sterke bewustwording doormaken en ook een verandering bij zichzelf teweegbrengen. Dit houdt bijvoorbeeld in dat ze moeten inzien dat het geweld dat hun aangedaan wordt helemaal niet normaal is en niet deel uitmaakt van een relatie met een man.

Esmeralda vertelt ook dat ze in 2015 – ondertussen werkte ze al voor Trias – een uitwisseling organiseerde met de verantwoordelijken voor gender en inclusie van de Trias-partners. Uit deze uitwisseling ontwikkelde Trias samen met de partners strategieën om verandering te creëren binnen de organisaties, op het vlak van gender en inclusie. Een van de belangrijkste zaken is afstappen van de slachtofferrol van de vrouw. Vrouwen moeten aangemoedigd worden om hun lot in eigen handen te nemen. Mensen moeten de motor van verandering zijn en elkaar aanzetten en steunen hierin. En de dialoog en samenwerking tussen mannen en vrouwen is cruciaal om tot oplossingen te komen.

Het gesprek met Esmeralda werd er eentje met tranen en veel emoties, maar ook met veel wederzijds begrip.

Hierna volgde er een workshop indigo verven. De kleur is eigenlijk het gefermenteerde blad van de Xiquilite-plant. Iedereen kreeg een afgewerkte, witte, katoenen sjaal en mocht kiezen uit één van drie motieven. Er werd een demonstratie gegeven en toen was het aan ons om er iets moois van te maken! De sjaals moesten gedraaid en op bepaalde manieren gevouwd worden, om tenslotte vastgemaakt te worden met een stevige draad. Met een short en handschoenen aan konden we beginnen met het onderdompelen van de stof in de kuipen met het indigo-brouwsel. Ons pakje moest 2 minuten in de verf en 3 minuten eruit, en dit 3 maal herhalen. Voor een diepere blauwe kleur moest dit nogmaals herhaald worden. En goed uitknijpen, want er mag geen verf verloren gaan. Daarna moesten we het pakje spoelen, de draden losknippen en nogmaals spoelen. Eindigen gebeurt met het fixeren van de kleur met een azijnspoeling en een onderdompeling in wasverzachter om tot een zachte sjaal te komen. Hierna mocht de zon haar werk doen.

Na al dat harde werk smaakte ons middagmaal dubbel zo lekker. Na onze valiezen naar de bus te brengen konden we nog genieten van een vrije namiddag in Suchitoto. Om 4 uur mochten we onze sjaals gaan halen om daarna te vertrekken naar San Salvador, waar we de laatste dagen voor ons vertrek zullen doorbrengen. Hasta mañana!