Weer een dag om niet te vergeten

11-12-2018
Erik
De dagen schuiven vlotjes voorbij. Vandaag reeds de voorlaatste dag. Vannacht heeft het geroffel van de regen op het dak van onze lodge me wel wat wakker gehouden. Regen, een zegen voor Tanzania. Blijkbaar verandert het stofbruingeel van de Serengetti en aanverwante landschappen dan op een paar weken in vrolijkgroen. In elk geval, ‘s nachts regen, overdag zon. Het is hier goed geregeld.
 
Vandaag staat een bezoek aan de Regionale Kamer van Koophandel van Arusha op de agenda. We gaan er horen hoe er hier aan City-planning gewerkt wordt. Automatisch denk je dan aan Gentse of Leuvense circulatieplannen maar hier zijn de uitdagingen voorlopig wel enigszins anders. 'The Arusha we want' is het vertrekpunt, met speciale aandacht voor de positieve impact op de ondernemers van groot tot klein (De Chambers of Commerce tellen onder hun leden zowel straatverkopers als industriëlen).
 
Het hele proces om tot een Arusha City Masterplan te komen werd blijkbaar vorig jaar begeleid door Unizo en MOP, een Belgisch architectenbureau. Het Masterplan ligt nu op het bureau van de bevoegde minister en wordt eerstdaags goedgekeurd. Dat ze het maar niet te lang laten liggen want het is een droom, waar vele jaren aan gewerkt zal moeten worden.
 
Men is nu al fondsen aan het verzamelen, want hetgeen van de “goverment” zal komen zal per definitie niet genoeg zijn. Er wordt begonnen met twee 'catalyst' projecten - grappig hoe alle terminologie niet anders is dan bij ons - hoe kunnen we de markten hygiënischer, veiliger, comfortabeler maken en hoe kunnen we Arusha aantrekkelijker maken voor toeristen. Dat laatste zagen we direct zitten.
 
Er is genoeg interessants in Arusha te doen om toeristen een dag te laten verblijven, als start van een Tanzania experience. Dat er nog heel wat werk aan de winkel is om de marktplaatsen op te waarderen, konden we aan de lijve ondervinden. De Samunge markt is een voorlopige markt (2500 standhouders, vroeger allemaal straatverkopers), op een terrein door de regering ter beschikking gesteld. Grootste frustratie van deze mensen is dat het standgeld dat men betaalt de markt zelf niet ten goede komt, maar door de regering aan andere projecten besteed wordt.
 
2x5 toiletten voor zo’n megamarkt, geen vaste ondergrond: ik moet er geen tekeningetje bij maken, hoe de markt erbij ligt in volle regenseizoen. Maar wat een (h)eerlijke producten : tomaten, bananen, ananas, gember, look, aardappelen, als kunstwerken uitgestald. Veel klanten liepen er niet rond. We hadden veel bekijks. Aan de overkant van de straat lag de Krokon markt. Krokon is een coöperatieve, waar de marktstandhouders aandeelhouder zijn, waar de huurinkomsten de markt zelf ten goede komen. Een hele verbetering en een model dat de Chambre of Commerce op andere plaatsen ook wil toepassen.
 
Na dit marktenbezoek was het lunchtijd. Ik had gehoopt tijdens de reis een paar kilo te kunnen afvallen, maar dat draaide op een teleurstelling uit. Want in de Coffee lodge stond weer een heerlijk buffet op ons te wachten. Een blitzbezoek nadien aan het nabije Shanga project (geen Trias project) had best wat langer mogen duren. Hier worden mensen met een beperking tewerkgesteld die van gerecycleerde materialen (50 ton glas per jaar bijvoorbeeld) mooie dingen maken. Kindness is a language, which blind people see and deaf people hear. Veel commentaar hoeft daar niet bij.
 
Daarna bezoek aan een Masai markt - oh my god, niets voor mij - maar blijkbaar was ik de enige, want iedereen vond er meer dan zijn gading en deed lustig mee met het verplichte spel van bieden en afpingelen. Leo wilde uiteindelijk meer betalen dan hij had afgedongen, wat de verkoopsters in kwestie een lachbui bezorgde.
‘s Avonds in de Georges tavern vielen nog vele wijze woorden en met heerlijke pizza’s (beter dan in Italië) en Kilimanjaro bier (beter dan in België) was dit weer een dag om niet te vergeten.