Hallo, ik ben Saitoti Kitasho, geboren en getogen bij de Masai, een herdersvolk in het noorden van Tanzania. Als medewerker van Trias begeleid ik projecten bij mijn volk, dat in crisis verkeert, zoekend naar nieuwe wegen op de overgang van oude tradities naar moderne tijden. Lees hieronder alstublieft wat u kunt doen voor de Masai.

Wat is geluk? En nog belangrijker: hoe word je gelukkig? 
 
Over dit onderwerp heeft mijn vriend Leo Bormans ten voordele van Trias vijf voorstellingen gegeven in bomvolle zalen, verspreid over heel Vlaanderen. Leo is de voorbije jaren de wereld rondgereisd als auteur van The World Book of Happiness. Tijdens een bezoek aan de projecten van Trias in Tanzania had hij aan mij gevraagd om mee op het podium te staan. 
 
Een herder uit Tanzania die Vlamingen tips geeft om gelukkiger te worden? Het verhaal heeft in bijna alle kranten gestaan. Ik leg het even uit.
 

Koeien als bron van leven

Tot mijn dertiende heb ik niet veel anders gedaan dan koeien hoeden. Omdat mijn vader geen goede herder in mij zag, stuurde hij me naar school, bij wijze van straf. 
 
U moet weten dat bij de Masai van oudsher alles rond de veehouderij draait. In onze eindeloze savanne zorgen schapen, geiten en runderen voor melk en vlees. Simpel gezegd: de dieren houden mijn volk in leven. Ouders dromen ervan dat hun zonen opgroeien als herders, wat in hun ogen belangrijker is dan naar school gaan. Begrijpt u?
 
In mijn dorp ben ik één van de weinigen die tot hiertoe een diploma gehaald heeft. Mijn opleiding heeft me vijf jaar geleden geholpen om een job te vinden op het kantoor van Trias in Tanzania.
 

Graasland slinkt zienderogen

In mijn ogen heb ik een belangrijke job, want met het team van Trias hebben we een strategie ontwikkeld om de crisis te bestrijden in de Masai-dorpen uit mijn geboortestreek, langs de grens met Kenia. De oorzaak van die crisis is daar er steeds minder gronden zijn waar onze koeien kunnen grazen. Daar zijn drie redenen voor:
  • 1. De boeren die zich in onze regio vestigen, hebben grond nodig voor hun gewassen. 
  • 2. De overheid breidt de nationale parken met wilde dieren uit om toeristen te lokken.
  • 3. De toenemende droogte als gevolg van de klimaatverandering zorgt voor verwoestijning.
Als onze dieren niet kunnen grazen, is er weinig of geen melk. De Masai maken dan kleine sneetjes in de hals van hun runderen, net genoeg om wat bloed te drinken. 
 
Maar het kan nog erger: omdat periodes van droogte steeds vaker voorkomen én langer duren, heb ik vrienden die de voorbije jaren letterlijk hun hele veestapel kwijtgespeeld zijn. Dan is er zelfs geen bloed meer om te drinken, alleen honger. De oplossing?
 

Ondernemerschap als wapen tegen armoede

Meer opleidingen, sterke vrouwen en extra inkomstenbronnen: dat hebben de Masai nodig, en dat is precies waar Trias voor zorgt. 
 
We werken met de herders een rendabele aanpak uit voor de aan- en verkoop van hun dieren. Ze hebben nu rechtstreekse contacten met de kopers, wat de herders veel marktinformatie oplevert. Vroeger waren ze te afhankelijk van tussenhandelaars. Samen met onze lokale partners geven we bij de Masai ook bedrijfsopleidingen. Ik som enkele resultaten op:
  • Sommige Masai verkopen sinds kort diergeneesmiddelen of trekken rond bij collega-herders om runderen en kleinvee te vaccineren. 
  • Anderen investeren met de steun van Trias in leerbewerking.
  • Onlangs hebben acht Masai een bedrijf opgestart dat zich specialiseert in mobiel bankieren. 
  • We hebben onlangs een jonge elektricien opgeleid die vandaag een eigen elektrozaak uitbaat.

Vrouwen ontdekken hun talent

Zelf begeleid ik vrouwengroepen die geld sparen om die centen te gebruiken als verzekering tegen ziekten en als lening om een economische activiteit uit te bouwen. Her en der verschijnen winkels voor de verkoop van belangrijke levensmiddelen zoals bonen, maïs, thee, suiker en zeep. Voor het eerst openen ook kledingwinkels en shops met kantoorbenodigdheden hun deuren. Bovendien leggen veel vrouwengroepen leggen zich toe op het vetmesten van geiten en schapen, een activiteit die vroeger voor rekening van de mannen was.
 
Dat vrouwen de kans krijgen om zelf geld te verdienen, is in onze dorpen revolutionair. Naarmate ze hun talent ontdekken, laten ze ook hun stem horen. Niet alleen in hun eigen gezin, maar ook daarbuiten. 
 
In twee jaar tijd is het aantal vrouwen dat in onze streek deelneemt aan de spaarkassen verviervoudigd tot 11.000. De spaarkas is onze beste koe geworden, hoor ik hen dikwijls zeggen. Ook de mannen waarderen mijn werk, want niet lang geleden hebben ze mij aangesteld als alaigwanani, de leider in onze regio, die meer dan 6.000 Masai telt.
 

Uw steun maakt écht het verschil

Als medewerker van Trias zie ik vooruitgang bij de Masai. Zowel in de statistieken als op het terrein, elke dag opnieuw. Maar ik ben niet naïef: de nieuwe uitdagingen die onze graaslanden bedreigen, vergen veel ondernemingszin van ons volk.
 
 
 
 
 
 

Als u voor het einde van het jaar een schenking overmaakt van 40 euro of meer, ontvangt u in maart een fiscaal attest van mijn collega’s in België. Zo recupereert u bijna de helft van uw gift.