América verenigt de vrouwen van haar dorp

Ik ben América, 43 jaar en woon in het Ecuadoraanse dorpje Pulingui. Ik maak en verkoop handwerk en zit in het bestuur van de Vereniging van Onafhankelijke Vrouwen van Pulingui.

In 1996 hebben we ons met zeker 80 vrouwen verenigd omdat we het gevoel hadden dat we niet au sérieux genomen werden door de mannen, ook niet in het eigen gezin. Zelf had ik een zeer gewelddadige vader die verhinderde dat ik naar school ging. Op mijn zestiende werd ik verplicht om te trouwen waarna ik in een ongelukkig huwelijk terechtkwam. Toen mijn echtgenoot kort daarna stierf, schaamde ik me om als weduwe achter te blijven. De achterdocht tegenover alleenstaande vrouwen is groot in ons dorp. Uiteindelijk gaf mijn mama mij de kracht om een opleiding te volgen. Vrouwen zoals ik die nooit de kans kregen om naar school te gaan, beseffen maar al te goed hoe belangrijk onderwijs is.  Niet voor niks zijn trainingen en workshops het speerpunt van onze vereniging.

Toen steeds meer toeristen de weg vonden naar ons dorp, hebben we beslist om zelfgemaakt handwerk te verkopen. Sindsdien komen we elke maandag samen om sjaals, poncho’s en ander textiel te haken of weven. Het doet me plezier om te zien hoe vrouwen groeien op persoonlijk en economisch vlak. Maar ondanks een aantal successen, staat onze organisatie nog altijd voor grote uitdagingen. We zoeken meer klanten voor ons handwerk en we willen de vrouwen nieuwe technieken aanleren. Ook ons gebouw is dringend aan renovatie toe: nu is er te weinig plaats om vormingen te geven en klanten te ontvangen.

Bij Trias krijgen we het nodige advies. Zo denken we samen na over originele patronen en nieuwe, luxueuze producten die in de smaak vallen bij toeristen en de Ecuadoraanse middenklasse. Ik ben blij dat ik me kan inzetten voor de vrouwen van mijn gemeenschap en geniet ervan om elke dag bij te leren. Ik hoop dat de vrouwenorganisatie van Pulingui zal uitgroeien tot een sterke vereniging.