Marc Vogelaers gaat na 33 jaar bij Trias met pensioen

10-12-2021
8 december 2021 gaat de geschiedenisboeken in als de laatste werkdag van Marc Vogelaers, een echt instituut binnen Trias.

In diezelfde boeken valt misschien nog ergens te lezen dat ook Duits bondskanselier Angela Merkel die dag afzwaait, maar laat ons eerlijk zijn, dat is niet meer dan een voetnoot. 'Ik zit met een dubbel gevoel”, zegt Marc, ‘ik kijk met plezier terug op wat ik gerealiseerd heb en kijk uit naar wat komt, maar zal tegelijk moeten afkicken.’

Voorliefde voor Latijns-Amerika

Het verhaal van Marc Vogelaers en Trias begint in 1989, wanneer zijn vader in de krant leest dat ACT, de ontwikkelingsorganisatie van de christelijke zuil, een programmacoördinator zoekt voor haar werking in Latijns-Amerika. Marc woont en werkt dan al 7 jaar in Brazilië voor de lekenafdeling van de Cardijnbeweging. Met hun derde kind op komst, zijn hij en zijn vrouw stilaan klaar om terug te keren naar België. Zoom-meetings bestaan nog niet, dus Marc moet zijn hoogzwangere vrouw in Brazilië achterlaten voor een sollicitatiegesprek in België. ‘Ik haastte me van de luchthaven naar de ACT-kantoren in Brussel. Bleek dat ik enkele dagen te vroeg was. Ze hebben me toch aangenomen.’ Van toewijding gesproken…

Wat volgt is een lange periode van engagement voor en solidariteit met de armsten en met minderheidsgroepen in de samenleving. Want dat is volgens Marc de grote kracht en meerwaarde van het coöperatieve model dat Trias ondersteunt: het geeft mensen die er anders helemaal alleen voor staan een stem en een hefboom naar een beter leven.
 
Marc zijn hart ligt voor altijd in Latijns-Amerika. Ontelbare keren reist hij naar ‘zijn’ landen; Brazilië, Ecuador, Peru, Chili, Nicaragua, El Salvador, Guatemala, Honduras. ‘Telkens ben ik onder de indruk van de prachtige natuur en de warmte van de mensen.’ Ook in Vietnam en de Filipijnen ondersteunt hij de lokale teams en partnerorganisaties. 
 

Een emotionele fusie

Eind jaren ’90 – begin jaren 2000 breken er woelige jaren aan. De ontwikkelingsorganisaties Form, Ieder voor Allen en ACT groeien naar elkaar toe en streven naar een fusie. Maar dat verloopt niet zonder slag of stoot. ‘Dat is eigenlijk de enige periode dat ik overwogen heb om het schip te verlaten. Als de samensmelting niet was doorgegaan, weet ik niet of ACT het had overleefd. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en in 2002 is Trias dan ontstaan.’

De blik naar de toekomst

Het is niet omdat hij op pensioen gaat, dat Marc Trias gaat loslaten. Hij wordt lid van de Algemene Vergadering en wil nog graag als vrijwilliger aan de slag blijven voor Trias. ‘Maar alleen voor activiteiten die ik leuk vind, zoals internationale uitwisselingen. Als er een groep aardappelboeren uit de Andes naar België komt, mogen jullie mij altijd bellen om met hen op stap te gaan!’
 
Tegelijk wil Marc niet blijven hangen in het verleden en gaat hij ten volle genieten van deze nieuwe fase in zijn leven. Dat betekent veel tijd doorbrengen met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. ‘We willen nog veel reizen. Zo hebben we al een trip gepland naar Noorwegen en dromen mijn vrouw en ik ervan om eindelijk eens Machu Picchu te zien. Maar ik ga ook veel lezen en wandelen, zoals mijn mede-gepensioneerde Angela Merkel. Wie weet komen we elkaar nog tegen in Duitsland, waar ik trouwens geboren ben.’
 
Voor Trias heeft Marc nog een paar adviezen: ‘Volg de strategie die is uitgetekend. Behoud de geografische diversiteit. Zorg voor solidariteit tussen sterkere en minder sterke ledenorganisaties en durf die solidariteit ook in Vlaanderen van de partnerbewegingen te vragen.’
 

Alle collega’s van Trias willen Marc heel hard bedanken voor zijn jarenlange inzet voor de organisatie en wensen hem alle geluk!