'Wauw, de eerste chuño-fabriek ter wereld'

22-04-2017
Kurt Vermet

DAG 4: KISHUARÁ

De hele groep stapt welgemutst de ontbijtruimte binnen, want slapen in een écht bed kan ongelooflijk veel deugd doen. De holle broodjes, het gebakken ei en de thee gaan vlot naar binnen. Hier en daar bespeur je wat gezonde spanning... vandaag zouden we de constructeur van de vrieskamer voor het eerst live ontmoeten.
 
Duimen en vingers aflikken
 
Die eerste ontmoeting... mja, we zijn een beetje ontgoocheld. De ingenieur die ons ontvangt in zijn zaak is duidelijk een prima vent, maar...hij kan ons nog niets concreet tonen van de vrieskamer die wij ontworpen hebben. Zowat alle onderdelen zijn nog onderweg naar Kishuará, een dorp met een goeie 600 zielen op anderhalf uur rijden van Andahuaylas. In zijn kleine winkel monteert hij niets, dat gebeurde allemaal al eerder.
 
We lachen wat groen op de groepsfoto, maar German - de manager van de boerencoöperatie Coopagros - kan ons snel opmonteren. Hij loodst ons naar het vergaderlokaal van Conveagro Regional Puremac, waar de ingenieur én de bouwmeesters van Coopagros de échte update van 'ons' project zouden geven.
 
En die belofte maken ze helemaal waar! Eerst legt de ingenieur met een powerpoint-presentatie van naaldje tot draadje uit hoe hij de plannen van de leerlingen omgezet heeft in de realiteit. De presentatie is een spektakelstuk om duimen en vingers bij af te likken: de ingenieur en onze leerlingen bestoken mekaar om de beurt met technische vragen. Er wordt ter plekke herberekend, gewikt en gewogen.
 
Euforische sfeer
 
Eenmaal het compromis bereikt, brengen de bouwtechnische mensen van Coopagros hún verhaal. En dat is op zijn minst sterk te noemen! Terwijl wij nog uitgaan van een semi-artisanaal project, brengen zij ons de technische plannen van de allereerste chuño-fabriek ter wereld. De tekeningen zijn met een professioneel pakket uitgewerkt en we krijgen alle details over ons uitgegoten. Duidelijk wordt nu dat 'onze' vrieskamer het kloppend hart van het hele project is... en daar mogen we heel trots op zijn.
 
Het kan helemaal niet op, als we kort daarna in een busje stappen en richting bouwwerf rijden in Kishuará. Bij een tussenstop onderweg kunnen we het alvast niet laten om de campesinos een handje te helpen bij het aardappelen rooien. Kwestie van inoefenen, want de komende dagen staat nog meer veldwerk op het programma. ;-) 
 
Aangekomen op de bouwwerf heerst er een euforische sfeer: iedereen kan met eigen ogen de grondwerken in volle opbouw zien. Maar ook de rauwe werkelijkheid van de manier waarop in Zuid-Amerika gebouwd wordt. Al het beton wordt met de hand gedraaid door drie arbeiders en door twee anderen met kruiwagens naar de werf beneden gereden. Respect voor dit beulenwerk, dat is wat je voelt voor hun arbeid op dat moment, maar onvermijdelijk vergelijk je met je eigen Europese referentiekader...
 
We krijgen nu een haarfijn verslag van de ingenieur ter plaatse over de aanpak en de vorderingen van de werken. De sfeer kan helemaal niet meer stuk wanneer we met de groep ook de watertoevoer bezoeken. Zon, water en een goed gevoel, meer is er niet nodig om eens flink te dollen in het riviertje. Terugkeren met de werfcamion maakt het plaatje compleet. :-)
 
Heus volksfeest
 
Bij onze terugkomst worden we verwacht in het vergaderzaaltje van Coopagros, onze gastheren voor onze driedaagse in Kishuará. We krijgen in no time een bord op de schoot met daarop een heerlijk gebakken forel, drie ferme aardappelen en een soort spinaziesaus.
 
Daarna wordt het stilaan tijd om onze intrek te nemen in het enige hotelletje dat Kishuara rijk is. Dat wordt toch even slikken voor de meesten van ons. De term 'basic' krijgt hier zijn eigenlijke betekenis terug. We wilden een authentieke inleefreis? Wel, die hebben we nu zeker beet. ;-)
 
Veel tijd om ons op te frissen is er niet, want op het dorpsplein staat de hele gemeenschap te wachten om ons te verrassen met een heus volksfeest! Speciaal voor ons doen ze het traditionele carnavalsfeest van februari over. Niet alleen de dansen van de jongeren staan op het programma, maar ook een optreden van een Peruaanse muziekgroep met authentieke instrumenten én een dans waarbij ook het omhakken van een boom in het midden van het plein hoort. Onze leerlingen én leerkrachten laten zich niet onbetuigd en gooien zich mee in het feestgewoel.
 
Basic-slapen
 
De avond sluiten we af in het vergaderzaaltje van Coopagros, waar we ook ons middagmaal hadden genoten. Het wordt andermaal een stevige uitsmijter: een plak kip, gepaneerd met ei en een stevige portie frieten. Niemand heeft het hierna moeilijk om in zijn of haar bed te duikelen. Benieuwd hoe basic-slapen morgenochtend zal aanvoelen. Slaap zacht... ;-)