Arno De Cock - LEERLING

'DAT WE MENSEN ÉCHT HELPEN, MAAKT ME TOCH WEL TROTS'

Als geïntegreerde proef mag je een vrieskamer helpen bouwen voor boeren in het Andesgebergte. Is zo'n project interessanter dan een klassiek eindwerk?
Arno De Cock: 'Zeker. Ik vind het super om iets te maken waar anderen écht iets aan hebben en waardoor ze vooruit geholpen worden. Vorig jaar maakten we met de klas ook een project: een kleine kraan. Dat was best leuk omdat we zo onze kennis van mechanica en elektriciteit in de praktijk konden brengen. De kraan was op schaal nagebouwd, met onderdelen die in de mechanica verkrijgbaar zijn. Maar daar stopte het project, terwijl onze geïntegreerde proef veel verder gaat. Nu kunnen we mensen écht helpen met ons project. Dat maakt mij toch wel trots.'
 
Is het vanuit technisch oogpunt een complex project?
'De complexiteit valt op zich goed mee. De moeilijkheid voor ons is dat wij geen koeltechniek in het lessenpakket aangeboden krijgen en dus weten we daar bitter weinig over. Dus moeten we veel aan zelfstudie doen. Gelukkig is er nog de leerraar fysica die ons wel kan helpen bij moeilijke complexe grafieken. Een ander obstakel is de gigantische keuzemogelijkheid uit tal van materialen die we moeten gebruiken. Welke isolatie? Welke compressor? Welke ventielen? Uit alle mogelijkheden moeten wij een afweging maken op basis van prijs en kwaliteit. Daar kruipt enorm veel opzoekingswerk in, dat bemoeilijkt wordt omdat ze in Peru werken met een driefasig net van 230V en 60Hz, terwijl dat bij ons 400V en 50Hz is.'
 
Wat is jouw specifieke rol in dit verhaal en welke vaardigheden heb je hiervoor nodig?
'Ik moet er samen met mijn klasgenoot Miet D'Hoore voor zorgen dat het elektronisch circuit in orde komt. Dit gaat van het oplichten van de lampen zodra de deur wordt geopend tot het aansturen van de compressor en ventilatoren die gelinkt zijn aan temperatuursensoren. De moeilijkheid is dat de vriescel ongeveer een temperatuur van -30°C zal hebben, waardoor niet zomaar alle soorten elektronische componenten gebruikt kunnen worden. Het is vooral belangrijk dat je niet te snel tevreden bent met wat je gevonden hebt, en nog verder blijft zoeken naar wat nog beter is. Je moet ook proberen vooruit te denken, mogelijke fouten op voorhand detecteren. We beschikken immers niet over een simulator die de fouten uit het systeem wegfiltert.'
 
Wat hoop je zelf te bereiken met dit project?
'Toen ik naar de richting IW kwam, was dat niet voor koeltechniek. Maar nu krijgen we van de school toch de mogelijkheid om er eens mee bezig te zijn. Deze kans wil ik grijpen om er zoveel mogelijk uit te leren. Misschien komt het nog van pas tijdens mijn professionele loopbaan.'
 
Zou je graag naar Peru reizen om er de vrieskamer met eigen ogen te aanschouwen?
'Als je iets ontwerpt, berekent… Dan is het altijd leuk als je het uiteindelijke resultaat kan zien. En als we daarvoor een verplaatsing naar Peru moeten maken, neem ik die reis er graag bij.' (lacht)
 
Hoe denk je dat de boerengezinnen in Peru leven op een hoogte van meer dan 3.000 meter?
'Bij Coopagros beschikken ze over een vrachtwagen en elektriciteit is er ook. Dus volgens mij zijn dat geen sukkelaars. Aan de andere kant gebeurt er nog heel veel handenarbeid en zijn de mensen er erg afhankelijk van het weer. Ik denk dat ze niets belangrijk tekort hebben, maar ze hebben ook geen overbodige luxe.'

Coopagros, hefboom voor verandering

Kishuara is een godvergeten district dat bij de schepping van de wereld tussen de plooien van de Andesruggen gevallen is. 150 familiale boeren hebben zich verenigd in de coöperatie Coopagros om de overlevingslandbouw collectief vaarwel te zeggen. Op een hoogte van meer dan 3.000 meter maken ze van hun inheemse aardappelen de draaischijf voor hun zelfontwikkeling. Wil je de Peruaanse boeren zelf ook steunen?