'Geef je eigen dromen nooit op'

Daniela Jiménes is 23 en studeert aan de universiteit van Ambato, een Ecuadoraanse stad in het Andesgebergte die omringd wordt door vulkanen. In tegenstelling tot veel leeftijdsgenoten wil Daniela na haar studies terugkeren naar de boerenbuiten, om zich toe te leggen op de groenteteelt. Dankzij de steun van haar coöperatie Pacat durft de jonge boerin dromen van een rendabel tuinbouwbedrijf.

Hoe heb je jouw kindertijd beleefd op het platteland?
Daniela Jiménes: 'Ik hou van de bergen. Ik ben opgegroeid in de frisse lucht, in harmonie met de natuur en de dieren. Elke dag zie ik de planten en gewassen groeien. Het grootste probleem is de beperkte mobiliteit in onze regio. Gelukkig is het wegennet de voorbije jaren flink uitgebreid en verbeterd. Vandaag kunnen we ons redelijk vlot verplaatsen van en naar de stad.'

Naar school gaan was dus niet altijd zo evident?
'Om naar de lagere school te gaan konden we elke dag meerijden met een wagen. Maar de terugweg moesten we te voet afleggen. Twee uur wandelen. Tegen de tijd dat ik naar het middelbaar ging, reden er al elk uur bussen.'

Tevreden over de opvoeding die je genoten hebt?
'Mijn ouders zijn gescheiden en ik ben bij mijn moeder blijven wonen. Ook mijn oma, mijn zus en een neef wonen bij ons, we zijn dus met vijf op ons boerderijtje. Ik ben wel altijd contact blijven houden met mijn vader. Hij is één van de leidersfiguren in ons dorp, en hij helpt me ook altijd met mijn studies.'

Maar het zijn dus vooral vrouwen die het tuinbouwbedrijf recht houden?
'De belangrijkste schakel is mijn oma, ze is altijd aan het werk op de boerderij. Destijds heeft zij de eigendom verworven over de twee hectare waarop we tomaten en andere groenten telen. We werken allemaal mee. Belangrijk is dat we elkaar goed aanvoelen en steunen, onze relatie is uitstekend. Ik ben ook mijn moeder heel erg dankbaar: zij heeft me altijd gestimuleerd om verder te studeren. Ik heb ooit een jaar lang bijlessen in de wiskunde gekregen, maar voor de rest was ik altijd bij de betere leerlingen van mijn klas. Momenteel volg ik avondonderwijs aan de universiteit.'

Wat doe je overdag?
'Ik probeer zoveel mogelijk te helpen op de boerderij. Elke vrijdag oogsten en wassen we groenten om 's anderendaags te verkopen op de markt. Om vier uur laden we onze koopwaar op de vrachtwagen en twee uur later gaat de markt van start.'

Ook op het platteland zijn er kansen om te ondernemen.

Daniela Jiménes

Zie je het zitten om een leven te slijten als boerin?
'Ik wil nu eerst mijn studies Economie afmaken. Dan zal ik Engels spreken en in staat zijn om een eigen bedrijf op te starten. Ik weet met welke technologie ik later sla wil telen. Vandaag hebben we daar op ons groentebedrijf nog grote problemen mee omdat we maar één keer per maand over irrigatiewater beschikken. Vooral in de zomer is het moeilijk om de productie aan de gang te houden.'

Krijgen jullie op een of andere manier bedrijfsbegeleiding?
'We zijn aangesloten bij Pacat, een coöperatie met 500 vennoten die rotsvast geloven in agro-ecologische land- en tuinbouw. De coöperatie zorgt voor opleidingen, microkredieten en teeltbegeleiding. De kwaliteit van de dienstverlening gaat in stijgende lijn dankzij de steun die Pacat krijgt van Trias. Als individuele producenten voelen we ook dat we stappen vooruit zetten. Vroeger verkochten we de meeste groenten voor een appel en een ei aan de tussenhandel. Onze producten waren niet gecertificeerd, maar vandaag is dat wel het geval. We verkopen onze agro-ecologische groenten op de markt in Ambato. Voor die markt wordt heel wat reclame gemaakt en dat loont, want er komen steeds meer klanten.'

Draait je leven helemaal rond land- en tuinbouw?
'Pacat geeft niet alleen workshops over tomaten en paprika's. We leren ook dat we ver weg moeten blijven van de drugs en dat het leven in de stad niet altijd makkelijker is. Maar pas op, met mijn klasgenoten van de unief gaan we wel eens naar de cinema of het restaurant wanneer er geen lessen zijn. Met mijn zus ga ik wel eens dansen in de discotheek en 's zondags ga ik met vrienden en familie voetbal kijken.' (lacht) 

Welke boodschap heb je voor de plattelandsjongeren in het Andesgebergte?
'Wees trots op je afkomst. Er zijn kansen om op het platteland te ondernemen. Alleen, we moeten geloven in onze talenten en vaardigheden. Als jongere moeten we onze eigen ideeën en dromen koesteren, en dat geldt meer dan ooit ook voor meisjes. Ik zou iedereen willen aanraden om zoveel mogelijk te investeren in opleidingen. Wees een ondernemende vrouw en leider.'